Zapiekanki

Składniki: (dla 2 osób) 1 pszenna podłużna bułka, 1 bułka z ziarnami, 15 dag pieczarek, 2 plasterki pomidora, 1 mała cebula, 3 plasterki szynki, 6 plasterków sera żółtego, przyprawa do pizz i zapiekanek.

Przygotowanie: Pieczarki i cebulę myjemy, obieramy i kroimy w plasterki. Na przekrojone na pół bułki nakładamy po plasterku szynki, pieczarki, pomidora, cebulę oraz plasterki sera żółtego. Tak przygotowane zapiekanki posypujemy przyprawą i wkładamy do piekarnika nagrzanego do 180 st. na 12-15 minut. Po wyjęciu z piekarnika układamy na zapiekankach zieloną część cebuli.

Jeżeli ktoś nie jada mięsa na zapiekanki ułoży wszystko oprócz szynki.

Smacznego!

“Piórko na wietrze” – Emily Wu, Larry Engelmann

Kolejna książka oparta na faktach. Tym razem akcja toczy się w Chinach podczas Rewolucji Kulturalnej (1966-1969, nieoficjalnie 1966-1976). Historię opowiada mała dziewczynka Mao, której tata jest wykładowcą na Uniwersytecie jak i jej mama. Dla niewtajemniczonych przypomnę, że ów Rewolucja miała za zadanie zlikwidować przeciwników politycznych Mao Zedonga. Dokładniej wszyscy ludzie wykształceni i imperialiści zostali oskarżeni o zdradę etc. Była to Rewolucja Proletariacka, więc chłopi mieli “przywileje” i to oni mieli władzę nad ludźmi wykształconymi, ponadto byli dla nich wzorem do naśladowania, jak żyć.

Wracając do książki ukazuje ona jakie męki, poniżenia, obelgi i upokorzenia musieli znosić ludzie, którzy mieli jakiekolwiek wykształcenie i pochodzili z miast. Pokazuje dokładnie jak z dnia na dzień wszystko się zmienia o 180 st. Wykładowcy, którzy jeszcze kilka dni wcześniej wykładali, nagle stali się wrogiem nr 1 Mao Zedonga. Dzieci takich rodziców też nie miały łatwo. W szkole były szykanowane przez młodzież z “dobrych” domów. W tamtym okresie wszyscy żyli w nieustannym strachu o swoje życie i dobytek. Mianowicie czerwono gwardziści mogli wejść do każdego z mieszkań “złych rodzin” i zabrać wszystko co świadczyło o zdradzie. Mogli oni: zabić zdrajcę, spałować go, wsadzić do więzienia, odebrać mu mieszkanie. Wszystkie te wydarzenia opisywane są z punktu widzenia małej dziewczynki. Mimo, że była dzieckiem nikt jej nie oszczędzał. W szkole nauczyciele traktowali gorzej a co najgorsze musiała patrzeć jak jej ojciec jest na każdym kroku poniżany. W końcu trafiła z rodziną na wieś, gdzie wszyscy mieli uczyć się życia od chłopów. Ludzie inteligentni musieli słuchać poleceń chłopa, który nawet nie umiał pisać i czytać! Mieszkali w tragicznych warunkach a do tego wszystkiego wciąż brakowało jedzenia, nie mówiąc już o pieniądzach. Jednak Mao i jej rodzina byli dzielni i posłuszni. Przetrwali Rewolucję.

Moja ocena 4/5 – dobra książka, czytaj śmiało.

Czekam na Wasze opinie.

“Dom zbrodni” – Agata Christie

Jest to krótka, ciekawa i zaskakująca lektura. Liczy ona zaledwie 200 str. ale tyle wystarczy aby napisać dobrą książkę. Pozycja jest w sam raz na wolne popołudnie, kiedy chcemy się przenieść w świat morderstw i zagadek. Tu każdy może poczuć się detektywem i szukać mordercy starego Leonidesa. Książka opowiada historię bogatej rodziny, mieszkającej w Trzech Szczytach – nazwa willi. W owym domu popełniono zbrodnię, zabito najstarszego członka rodziny. Podejrzenia padają na jego młodziutką żonę i jej kochanka, nauczyciela dzieci. Czy oni okażą się mordercami? Teoretycznie każda osoba należąca do rodziny miała powód, dodatkowo cała akcję podsyca mała dziewczynka, która bawi się w detektywa i wie za dużo…

Książkę czyta się jednym tchem.

Moja ocena 4/5 – dobra książka, czytaj śmiało.

Czekam na Wasze opinie.

“Kobiety namiętne” – Paula Izquiero

Książka po pierwszych trzech rozdziałach wydała mi się bardzo interesująca. Zwłaszcza po przeczytaniu krótkiej historii Elżbiety Batory, zostałam wciągnięta przez tą lekturę. Mniej więcej w połowie zaczęła mnie ta książka powoli nużyć. Każda historia opisywanych kobiet, przedstawiana jest w sposób zwięzły. Niektóre bohaterki, miały po kilku kochanków czy też mężów, więc czytanie takich historii po prostu nudziło mnie. Uważam iż opisanie kilku kontrowersyjnych kobiet ale z większymi szczegółami z ich życia byłoby o wiele ciekawsze. Jednak lektura ta zachęciła mnie do pogłębiania wiedzy na temat kobiet, które nie należały do “świętych”. We wstępie wspominana jest książka Historia O, którą zamierzam w najbliższej przyszłości kupić, przeczytać a następnie zrecenzować ją na blogu. Książka napisana jest przystępnym językiem. Na początku pozycję tę czytało mi się bardzo dobrze i na prawdę mnie wciągała, jednakże pod koniec mój zapał nieco opadł. Mimo to polecam tą lekturę. Udowadnia ona, że takie uczucia jak namiętność, porywczość, zazdrość istniały od zarania dziejów. Dla wielu bohaterek “skakanie z kwiatka na kwiatek” nie skończyło się dobrze, zmarły w zapomnieniu przez świat. Jednak pamięć o nich przetrwała do dziś ale czy należy takie postępowanie naśladować …

Moja ocena 3/5 – kwestia gustu.

Nie oceniam tej książki wyżej, gdyż “grzeczne dziewczynki” na pewno po nią nie sięgną a raczej spalą na stosie

Czekam na Wasze opinie.

“Księga bez tytułu” – Anonim

Skończyłam ją czytać pół godziny temu i jestem nią po prostu zachwycona. Książka jest rewelacyjna, zwroty akcji, tysiące zadanych pytań bez odpowiedzi, setki trupów, dziwne morderstwa a wszystko przez tajemniczy kamień Oko Księżyca.

Na okładce widnieje napis ” Pod żadnym pozorem nie czytaj księgi bez tytułu”, kolejne napisy mówią: ” Księga bez tytułu anonimowego autora przynosi śmierć każdemu kto ją czyta”, rzeczywiście tak jest a dlaczego to musicie dowiedzieć się  sami. Cała akcja książki trwa zaledwie kilka dni ale opowiadana z perspektywy kilku osób, sprawia, że wciąga nas ta lektura coraz bardziej. Tajemniczy Bourbon Kid, który zabija wszystkich, którzy nawiną mu się pod “kule”, detektyw Somers, który ściga go od 5 lat. Właściciel a zarazem barman knajpy Tapioca, Sanchez przyjmujący w swoim barze same szumowiny jest świadkiem wielu morderstw. Dante i Kacy, para zakochany młodych ludzi, którzy przypadkowo zostają wplatani w największą masakrę w Santa Mondega. Łowca nagród Jefe, piękna Jessika, dwa mnisi szef mafii El Santino, Rodeo Rex oraz Elvis, wszyscy wyżej wymienieni dostarczą czytelnikowi niezłych wrażeń. A wszystko przez Oko Księżyca, kamień, który wszyscy chcą mieć i nie zawahają się zabić dla niego. Dodatkowo zwroty akcji, zaskakujące wydarzenia, wszystko to sprawia, że czytelnik nie może się oderwać od czytania. Dodatkowo wciąż zagadkowe i okrutne morderstwa wszystkich osób, które czytają “księgę bez tytułu”, wciąż pobudzają wyobraźnię oraz podnoszą napięcie.

Polecam tą książkę wszystkim, którzy lubią zagadki oraz tajemnice. Na pewno nie pożałujecie

Moja ocena 6/5 – taka nota nie wymaga komentarza.

Czekam na Wasze opinie.

Pizza na tortilli

Dziś prezentuję pizzę na niecodziennym tortillowym spodzie. Prosta w wykonaniu i jakże smaczna. W sam raz na obiad.

Składniki: 1 wielozbożowa tortilla, 1 mała mozzarella, 1 średniej wielkości pomidor, 50g łososia wędzonego w plasterkach, 1 łyżka kaparów, przyprawa do pizzy lub oregano, oliwa z oliwek.

Przygotowanie: blachę do piekarnika smarujemy oliwą i rozgrzewamy piekarnik do 200 st. Myjemy pomidory, obieramy ze skorki a następnie rozdrabiamy je. Następnie nakładamy je na tortillę, następnie ser, posypujemy przyprawą, kładziemy pokrojonego łososia i posypujemy kaparami. Wkładamy do piekarnika na 10 minut.

Smacznego!

Nadziewana papryka

Składniki: 1 czerwona papryka, 200g mięsa mielonego, garść ugotowanego ryżu lub kaszy, pół pomidora, 3 pieczarki, oliwa z oliwek, pieprz, wegeta, zioła prowansalskie.

Przygotowanie: warzywa myjemy, paprykę przekrawamy na pół i pozbywamy się nasion. Pomidory kroimy w kostkę. Pieczarki obieramy i również kroimy w kostkę. Na patelni rozgrzewamy oliwę i wkładamy mięso mielone, pieczarki i ryż. wszystko przyprawiamy wegetą, pieprzem oraz ziołami prowansalskimi. Pod koniec smażenia wrzucamy pomidory. Następnie rozgrzewamy piekarnik do 200 st. Napełniamy połówki papryki farszem i wkładamy do piekarnika. Pieczemy 25 minut.

Jeżeli ktoś chce może dodać sera żółtego na wierzch papryki.

Jeszcze w piekarniku:

i na talerzu

Smacznego!

“Kwiat pustyni” – Waris Dirie, Cathleen Miller

Pewnie część z Was słyszała o tej przejmującej książce. Opowiada ona historię małej dziewczynki, która uciekła ze swej wioski, aby uniknąć  ślubu z podstarzałym panem. Miała 13 lat, gdy chcieli ją wydać za mąż za faceta  60-letniego! To przecież pedofilia legalna! Waris opowiada o swoim życiu jakie prowadziła do ucieczki. Zwierza się czytelnikom z najskrytszych tajemnic. Życie kobiety wśród Nomadów jest szalenie ciężkie. Kobieta jest warta około 5- ciu wielbłądów, jej zdanie nie liczy się, oprócz tego małe dziewczynki są obrzezane. Większość dzieci umiera po takim okaleczeniu a te, które jakimś cudem przeżyją, cierpią do końca życia. W książce jest bardzo dokładnie opisane, z jakimi problemami musi borykać się taka dziewczynka a później kobieta. Po przeczytaniu książki jestem pełna podziwu dla autorki. Po ucieczce z obozu, 13 letnia dziewczyna jest zdana zupełnie na siebie. Nie poddaje się i walczy mimo, że często jest przez kogoś oszukiwana i wykorzystywana. Dzięki swemu uporowi dostaje się do Londynu. Tam też musi radzić sobie sama. Dodatkowo dla dziewczynki, która żyła bez bieżącej wody, elektryczności i innych przywilejów ludzkości, trudno jest się jej odnaleźć w tym “dziwnym” nowym świecie. Z daleka od mamy, sióstr, braci musi radzić sobie sama, jak najlepiej umie. Dorabia w McDonaldzie oraz od czasu do czasu pozuje do zdjęć. Po kilka latach zaczyna podróżować po świecie ale kłopoty jej nie miną. Bierze ślub aby móc zostać w Londynie z chłopakiem, przez którego będzie miała sama kłopoty. Po kilka latach wraca do Afryki aby zobaczyć się z mamą i częścią rodziny. Po wyjeździe do Nowego Jorku, poznaje swojego przyszłego męża, z którym będzie mieć dziecko. Waris osiąga sukces, zostaje znaną na całym świecie modelką oraz walczy przeciw okaleczaniu dziewczynek w Afryce.

Książkę, naprawdę polecam. Jest wzruszająca, czasem zabawna. Ukazuje problemy ludzi, o których my, żyjący spokojnie w cywilizowanym świecie nie mamy pojęcia. Kobiety są szanowane, osiągają swoje cele, robią wielkie kariery a w Afryce, kobieta służy do kilku rzeczy. Wypasania kóz, rodzenia dzieci i ich wychowywania, zaspokajania seksualnie swojego męża i in. Oczywiście nie w każdym państwie w Afryce obrzeza się kobiety ale to nie oznacza, że mają lepiej.

Moja ocena 4/5 – dobra książka, czytaj śmiało.

Czekam na Wasze opinie.

PS – daję 4 a nie 5, ponieważ moim zdaniem prościej jest napipsać książkę o własnym życiu niż coś wymyslić. Książka jest naprawdę OK, ale do 5 jeszcze daleko.

“Miecz przeznaczenia” – Andrzej Sapkowski

Jest to druga część przygód o szlachetnym wiedźminie Geraldzie z Rivii. Ta część jest moim zdaniem o wiele lepsza niż poprzednia. Tym razem wiedźmin nie skupia się głównie na zabijaniu potworów. W książce jest na przykład spry wątek opowiadający o jego miłości do Yennefer i próby budowania przez nich związku. Czy im się to uda zobaczycie sami. Wiedźmin nadal nie zabawia na dłużej w żadnym miejscu, ciągle go nosi po świecie. Podczas swoich podróży spotyka dawnych przyjaciół, poznaje nowych i czasem z nimi wędruje. Oczywiście kłopoty go nie omijają. Czasem musi bronić przyjaciół, czasem nieznajomych, często siebie samego. Bohater walczy też sam ze sobą, ze swym przeznaczeniem, ale jak wynika z książki przed nim nie można uciec ani wygrać. Zdradzę tajemnicę, że Geralt spotka swoją matkę. kim jest, czy ich drogi się połączą, jak będzie przebiegać spotkanie, tego już zdradzać nie będę. Książka kończy się niby dobrze niby źle. Dobrze, ponieważ odnajduje kogoś ważnego dla siebie. Źle dlatego, że wybucha wojna, giną w niej jego znajomi a on sam w kolejnej części, zapewne albo będzie walczył albo szukał schronienia dla siebie i …

Moja ocena 4/5 – dobra książka, czytaj śmiało.

Czekam na Wasze opinie.

PS – jak już wspominano jest to druga część z serii opowiadań o wiedźminie, więc niektóre wątki mogą być niezrozumiałe dla kogoś, kto nie czytał pierwszej części.

Podlewanie storczyków

Jest to jedna z łatwiejszych rzeczy, które wykonuje hodując storczyki. Podlewanie pospolicie zwanej ćmówki powinno odbywać się średnio co 10 dni, po zmienieniu koloru z zielonych na srebrne i przeschnięciu podłoża. Nie powinno się podlewać częściej niż co 7 dni, wtedy można doprowadzić do gnicia korzeni. Służy do tego przegotowana wodą, może być z odrobiną soku wyciśniętego z cytryny. W zimie co 3 podlewanie, używamy nawozu. Są one dostępne w kwiaciarniach, należy pamiętać aby nawóz przeznaczony był do storczyków. W okresie ciepłych miesięcy nawozimy co drugie podlewanie. Ćmówki nie podlewamy, umieszczając doniczkę w wodzie na około jedną godzinę. Po tym czasie odkładamy nasze storczyki na miejsce.